Abonnementen: de stille vreter
Tien euro hier, acht euro daar. Per maand valt het niet op. Per dag wordt het zichtbaar.
Ik telde een keer al mijn abonnementen bij elkaar op. Streamingdiensten, muziekplatforms, cloud-opslag, een sportapp die ik al drie maanden niet had geopend, een krant die ik eerlijk gezegd zelden las. Alles bij elkaar was het meer dan ik dacht.
Per maand viel elk bedrag individueel mee. Negen euro hier, vijf euro daar. Niks om wakker van te liggen. Maar bij elkaar opgeteld was het bijna tachtig euro per maand. Dat is twee euro zeventig per dag. Bijna duizend euro per jaar.
Voor dingen die ik grotendeels op de automatische piloot betaalde.
Het probleem met abonnementen is niet dat ze duur zijn. Het probleem is dat ze onzichtbaar worden. Je schrijft je ergens voor in, je vergeet het, en het loopt door. Maand na maand. De bedragen zijn bewust laag genoeg om onder je radar te blijven.
Ik ben niet van het type dat zegt dat je alles moet opzeggen. Sommige abonnementen zijn het meer dan waard. Maar het loont om af en toe te kijken wat er eigenlijk afgeschreven wordt. Niet om zuinig te worden, maar om bewust te kiezen waar je geld naartoe gaat.
Een simpele test: als je een abonnement vandaag opnieuw zou moeten afsluiten, zou je het doen? Als het antwoord nee is, zeg het op. Vandaag.